تصورش را بكنيد؛ آدم - يا حيوانى كه مانند آدميزاد صحبت مى كند- يك روز صبح از خواب ناز زمستانى خودش بيدار شود و ناگهان چشمش بيفتد به پرچين عظيم سبز رنگى كه نه ابتدايش پيداست و نه انتهايش و از چشم يك راسو يا لاك پشت چنان سر به فلك كشيده كه انگار ساختمان مرحوم تجارت جهانى است. فصل بهار هم رسيده و بعد از چند ماه خوابيدن شكم ها قيلى ويلى مى رود براى يك وعده آشغال/ غذا و در اين طرف پرچين هم هيچ چيزى براى خوردن پيدا نمى شود. چاره اى نمى ماند جز اعتماد كردن به حرف راكون زبر و زرنگى كه مثل بروس ويليس حرف مى زند و وعده مى دهد كه آنسوى پرچين سرزمين موعود است و «دروازه اى به سوى زندگى خوب». آخر آنجا انسان هايى هستند كه «زندگى مى كنند تا بخورند» (و نه برعكس) و بنابراين آشغال هاى خوب و مقوى و اشتها  برانگيزى توليد مى كنند كه هيچ جونده اى نمى تواند از آن صرف نظر كند. لاك پشت خجولى به نام ورن (با صداى گرى شندلينگ) رهبرى گروهى را بر عهده مى گيرد كه از آقا و خانم جوجه تيغى (يوجين لوى و كاترين اوهارا) ، صاريغى به نام اوزى (ويليام شاتنر) و دخترش (آوريل لاويگنى)، همى سنجاب (استيو كارل)، استلاى راسو ( وندا سايكز) تشكيل شده است. آنها به آر. جى. راكون (بروس ويليس) كمك مى كنند تا از آن طرف پرچين غذا كش برود، غافل از اينكه آر. جى. شكمباره قصد دارد غذاها را دو دستى تقديم وينسنت خرس (نيك نولتى) كند، چون آقا خرسه بعد از بيدار شدن از خواب زمستانى فهميده است كه به انبار غذايش دستبرد زده اند و مظنون اصلى را - كه همان آر. جى. باشد- تهديد كرده كه اگر ذخيره غذايش را جايگزين نكند، او را به خواب زمستانى ابدى فرو خواهد برد. اما در آن سوى پرچين سبزى كه نام آن را «استيو» گذاشته اند، علاوه بر تايگر گربه (اميد جليلى) خانمى به نام گلاديس (آليسون جانى) زندگى مى كند. اين مظهر مجسم زياده خواهى انسانى و تخريب محيط زيست، دائم سوار يك ماشين SUV عظيم مى شود كه خودش تنها سرنشين آن است. («براى چند نفر جا دارد؟» - « معمولاً يك نفر.»)  گلاديس بعد از آنكه متوجه حضور جوندگان مى شود، دواين ملقب به «ورميناتور» (توماس هيدن چرچ) را مامور مى كند كه آنها را به ديار عدم بفرستد. حالا ديگر معلوم است كه چرا صداى آدم جان سختى مثل بروس ويليس از زبان آن راكون به گوش مى رسد، چون نيم ساعت آخر انيميشن كامپيوترى «بالاى پرچين» اكشن بى امان و تعقيب و گريز بى وقفه اى است ميان انسان ها و جوندگان كه حالا براى دفاع از خود تاكتيك هاى تروريستى برگزيده اند و به تروريست هاى چهارپا تبديل شده اند. «بالاى پرچين» بر اساس كتاب مصورى به همين نام نوشته مايكل فراى و تى. لويس ساخته شده كه در كتاب هاى مصور آنها معمولاً به مسائلى از قبيل گرم شدن زمين، تئورى نسبيت و كنترل جمعيت اشاره مى شود. اما در اين انيميشن ۹۰ دقيقه اى با فيلمنامه لن بلوم، لورن كمرون و ديويد هوسلتون و به كارگردانى تيم جانسون (« Antz» و «سندباد») و كرى كركپاتريك (نويسنده«فرار جوجه اى») گسترش شهرنشينى و تجاوز شهر به قلمرو حيات وحش دستمايه قرار گرفته تا احتمالاً استعاره اى براى مسائل ميان انسان ها در جامعه بزرگ جهانى باشد. انيميشن ديجيتال شركت دريم وركز كه با پخش پارامونت در تاريخ ۲۹ ارديبهشت روى پرده رفته، با آنكه در سطح آثارى همچون«شرك» و «يافتن نيمو» قرار نمى گيرد، اما به قدر كافى خنده دار، نشاط آور، جالب و پر انرژى است؛ فيلمى كه هم كودكان را از سالن سينما راضى بيرون خواهد فرستاد و هم بزرگسالانى را كه (با توجه به درجه PG كه به دليل شوخى هاى غير مودبانه و وجود اكشن كميك به فيلم داده شده) همراه كودكان به سالن مى روند. اما فيلم با وجود بازى هاى صدايى خوب، مخصوصاً كار فوق العاده يوجين لوى و كاترين اوهارا و همين طور بروس ويليس كه در اين حوزه هم استعدادى از خود نشان داده، در تصوير ضعف هايى دارد. اگرچه تصوير فيلم زنده و پس زمينه واضح و درخشان است اما شخصيت ها كمى مصنوعى و پف كرده به نظر مى رسند و در مواردى چهره چندان بيانگرى ندارند. در كنار سكانس هاى برجسته اى همچون سكانس ۶۰ ثانيه اى مونتاژى كه انسان را موجودى شكم پر ست معرفى مى كند، فصل پايانى فيلم كه پر از اكشن خشن و بيرحمانه و تعقيب و گريز سرگيجه آور است گاهى اوقات فيلم را تا مرز يك بازى ويدئويى كه البته نكات عبرت آموز اخلاقى نيز دارد، پيش مى برد. «بالاى پرچين» با آنكه از لحاظ ذكاوت به پاى انيميشن اسكارى «والاس و گروميت: نفرين خرگوش نما» نمى رسد اما با فروش ۳۷ ميليون دلارى در سه روز اول اكران بيش از دوبرابر «والاس و گروميت...» در مدت مشابه به جيب دريم وركز سرازير كرد و بعد از «رمز داوينچى» در جايگاه دوم و بسيار بالاتر از «ماموريت غير ممكن ۳» قرار گرفت و در هفته دوم نيز جايگاه سوم گيشه را به خود اختصاص داد و با مجموع فروش بيش از ۹۰ ميليون دلار در دو هفته تاكنون دوازدهمين انيميشن پرفروش تاريخ سينما است. مباركشان باشد، ما كه بخيل نيستيم!